Είναι γνωστή η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι μια διαρκής ολότητα.
Η αντίληψη αυτή φέρνει τή δυστυχία. Διότι είναι επίσης γνωστό πως
ο άνθρωπος αποτελείται από πολλά εγώ. Όταν η φαινομενική ενότητα διασπάται, αποσυντίθεται η ανθρώπινη ύπαρξη.
Η επιστήμη έχει δίκιο, να υποστηρίζει ότι καμιά πολλαπλότητα δεν μπορεί να ευσταθήσει χωρίς ένα κέντρο. Έχει άδικο, να πιστεύει πως μια τάξη και ενότητα τών πολλών εγώ τού ανθρώπου μπορεί να αντέξει επί πολύ.
Μια ιδιοσυγκρασία σαν του Νίτσε μπορούσε ν' αντέξει τα πολλαπλά εγώ μιας ολόκληρης γενιάς. Αυτό που ο Νίτσε είχε ζήσει τότε μόνος και το είχε αποδεχτεί με οδυνηρό τρόπο, σήμερα το ζούμε χιλιάδες άνθρωποι...