Σαν σήμερα το καλοκαίρι τού '83, με διοργανωτή και προεξάρχοντα
τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, εβδομήντα με ογδόντα χιλιάδες άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλαζ τού ΕΟΤ στη Βουλιαγμένη και «πέταξαν από πάνω τους τη σοβαροφάνεια τής μεταπολίτευσης».
Οι καθωσπρέπει εφημερίδες τής εποχής έγραψαν με κακεντρέχεια πως ήταν μια νύχτα «νύχτα πνιγμένη στα ναρκωτικά». Και σήμερα το ίδιο θα έγραφαν οι καθεστωτικές...
Αλλά εκεί συνέβησαν άλλα... Η βραδιά να μεταδίδεται ζωντανά στα ερτζιανά από τις 9.00΄ το βράδυ ώς τις 2.00΄ το πρωί. Ο Γιάννης Πετρίδης, που στέκεται ακόμα στις επάλξεις τού μουσικού ραδιοφώνου, να παίζει στα κενά μουσικές τών '50, '60 και '70. Διαγόρας Χρονόπουλος και Ηρακλής Παπαδάκης να κινηματογραφούν...
Από νωρίς στο φεγγαρόφωτο και κατά σειράν... Σεμιτέκολο με ραγκατάιμ, Ζορμπαλά, Λία Βίσση, Μαντώ, Γερμανός, Σαββόπουλος (όταν έκανε τέτοια...), Αλέπορος με τη Μαντολινάτα, ο ίδιος ο Λουκιανός με τη Μάνου και τη Three and the Koukos Band του. Να κλείνει η μουσική βραδιά δυο ώρες μετά τα μεσάνυχτα με τον Νταλάρα και «Τα θερινά τα σινεμά». Το πάρτυ να συνεχίζεται ίσαμε το πρωί, με άφθονο γέλιο, χαρά και βουτιές...
Αν ο Νοέμβρης τού ’73 με το Πολυτεχνείο ήταν (πέραν τών άλλων) ο καθυστερημένος ελληνικός Μάης τού ’68,
το Πάρτυ στη Βουλιαγμένη το Καλοκαίρι τού ’83 είναι (τηρουμένων τών αναλογιών) το ελληνικό Γούντστοκ. Συναυλίες έχουν γίνει πολλές, καμιά όμως δεν είχε τόν αυθορμητισμό και την αίσθηση ελευθερίας που ζήσαμε στο πάρτυ αυτό. Όσοι πηγαίνουμε ακόμα στη Βουλιαγμένη, λέει ένας νόμος παλιός, νύχτα με φεγγάρι και είμαστε λίγο πιωμένοι, πάντα τη βρίσκουμ' αλλιώς...