Eίναι να ηττηθείς! Θα περιμένατε ασφαλώς να μιλήσουμε τη δεύτερη «επέτειο» τής Δεξιάς στην κυβέρνηση. Μιλάμε κάθε μέρα γι' αυτό, τις αθλιότητές τους στο «εποικοδήμημα» τώνν θεσμών, τα δυστυχήματα που έχουν βρεί τή «βάση» τής κοινωνίας μας στα δύο χρόνια νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης...
Αν μάς επιτρέπετε, θα μιλήσουμε για την «ιστιοσανίδα» μας τον Τριπολίτη, που κλείνειι σήμερα (όχι τυχαία...) δύο χρόνια περιπλανώμενος στα κύματα τού διαδικτύου. Δίκην σανίδας σωτηρίας, για 'μάς και ελπίζουμε για τους φίλους και συντρόφους επισκέπτες, στην τρικυμία που πέσαμε από την αποφράδα ημέρα τής 7ης Ιουλίου 2019.
Εκείνο το βράδυ, πεντ' έξι σύντροφοι και φίλοι, όχι κατ’ ανάγκην συριζαίοι, δυο - τρεις μάλιστα δεδηλωμένοι αντισυριζαίοι, βρεθήκαμε όλοι στριμωγμένοι, ένθεν και ένθεν. Όχι τόσο γιατί έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές. Το περιμέναμε άλλωστε, με τα ιδεολογικά και πολιτικά ολισθήματα στα οποία είχε περιπέσει. Αλλά γιατί φαινόταν πως τον ιδεολογικοπολιτικό και κοινωνικό πόλεμο τον κέρδισε η δεξιά (όχι μόνο τη μάχη των εκλογών).
Κάποιος θυμήθηκε ένα σπάραγμα (τσιτάτο) τού Τζωρτζ Όργουελ. «Ο πιο σίγουρος τρόπος να λήξει ο πόλεμος είναι να ηττηθείς». Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε, εμείς θα τον ακολουθήσουμε; Δεν είμαστε και καμιά «οργάνωση», να υπάρξουμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, που ξέρουν οι οργανώσεις και τα κόμματα... Πες τό ένα πες τό άλλο, το σπάραγμα τού Όργουελ θα γινόταν προμετωπίδα τού «διφορούμενου» ΤΡΙΠΟΛΙΤΗ, Πολιτική και αριστερά εν Τριπόλει. Ως πολίτες τής περιφέρειας είπαμε να δώσουμε και ένα τοπικό στίγμα, καθώς όλα εκπορεύονται από το κέντρο. Και αν όχι να κάνουμε πόλεμος, απόπειρα πολιτικής. Στην Τρίπολη; Και μάλιστα, αριστερά; Φιλόδοξο εγχείρημα και θρασύ, σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς...