Σαν άρχισα τά «Σχόλια» στο Τρίτο το '78, δεν είχα αποσαφηνίσει μέσα μου ούτε το ύφος τής γραφής τους, ούτε καλά - καλά τούς στόχους μου. Γνώριζα βέβαια πως θα 'πρεπε να ξεκινήσω από την πραγματικότητα τού τόπου μας, αλλά όχι με τον τρόπο τής «βραδυνής» και «μεσημβρινής» παραδημοσιογραφίας, τρόπος και είδος γραφής πού απεχθάνομαι από νέος και περιφρονώ.
Σχόλιο με σχόλιο λοιπόν σχημάτιζα τόν τρόπο, τη γραφή και το επίπεδο μέσα από το οποίο έβλεπα τόν νεοελλαδικό κόσμο μας και επικοινωνούσα ολοένα μ' ένα πλατύτερο κοινό ή καλύτερα μ' ένα μεγαλύτερο κοινό, γιατί ποτέ είναι αλήθεια δεν υπήρξα κατάλληλος για το πλατύ κοινό.
Φυσικά, επικοινωνούσα με όλους, εκτός από τους παραδημοσιογράφους και τον αρμόδιο υφυπουργό. Ανίκανους για μια, οποιαδήποτε επικοινωνία. Ενοχλήθηκαν πολύ σαν συνειδητοποίησαν τό γεγονός ότι επιτυγχάνετο επικοινωνία χωρίς τη συμμετοχή τους...