Τά βήματά μας ἀντηχοῦν ἀκόμη / Μέσα στό δάσος μέ τόν βόμβο τῶν ἐντόμων / Καί τίς βαριές σταγόνες ἀπ' τ' ἀγιάζι / Πού στάζει στά φυλλώματα τῶν δέντρων / Κι ἰδού πού σκάζει μέσα στίς σπηλιές / Ἡ δόνησις κάθε κτυπήματος τῶν ὑλοτόμων / Καθώς ἀραιώνουν μέ πελέκια τούς κορμούς / Κρατώντας μές στό στόμα τούς τραγούδια / Πού μάθαν ὅταν ἤτανε παιδιά / Καί παίζανε κρυφτούλι μές στό δάσος.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ, «Τά Κάστρα τοῦ ἀνέμου» (1934)
Αρκεί για σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα τού Περιβάλλοντος, η ειρωνεία τών τελευταίων στίχων...