Αὐτός πού κρέμασε τόν ἥλιο † στό μεσοδόκι τ’ οὐρανοῦ † κρεμᾶται σήμερα σέ ξύλο † ἴλεως, Κύριε, γενού † Καί στ’ ἀσπαλάθια τῆς ἐρήμου † μιά μάνα φώναξε «Παιδί μου!».
Μέ τ’ Ἀπριλιοῦ τ’ ἀρχαία μάγια † μέ τῶν δαιμόνων τό φιλί † μπῆκε στό σπίτι κουκουβάγια † μπῆκε κοράκι στήν αὐλή † κι ὅλα τ’ ἀγρίμια στό λαγκάδι † πῆραν τό δρόμο γιά τόν Ἅδη.
Θά ξανασπείρει καλοκαίρια † στήν ἄγρια παγωνιά τοῦ νοῦ † αὐτός πού κάρφωσε τ’ ἀστέρια † στήν ἅγια σκέπη τ’ οὐρανοῦ † Κι ἐγώ κι ἐσύ κι ἐμεῖς κι οἱ ἄλλοι † θά γεννηθοῦμε τότε πάλι...