Ο Μίλτος Σαχτούρης, που πέθανε σαν σήμερα το 2005, γεννημένος το 1919 στην Αθήνα, μάς υπενθυμίζει τόν αέναο σπαραγμό τού νεοέλληνα...
Ὁ Ἰωάννης Βενιαμίν δ’ Ἀρκόζι, πού πέθανε «ἐν ζωῇ» καί ἀναστήθηκε, μόλις νυχτώνει κάθε βράδυ σφάζει τά κοπάδια του, γίδια, βόδια καί πρόβατα πολλά, πνίγει ὅλα τά πουλιά του, ἀδειάζει τά ποτάμια του καί πάνω στόν κατάμαυρο σταυρό πού ’χει στημένο καταμεσῆς στό δωμάτιο του σταυρώνει τήν ἀγαπημένη του.
Ὕστερα κάθεται μπρός στ’ ἀνοιχτό παράθυρο καπνίζοντας τήν πίπα του, φτωχός καί δακρυσμένος καί σκέφτεται, νά ’χε κι αὐτός κοπάδια βόδια, γίδια καί πρόβατα πολλά, νά ’χε κι αὐτός ποτάμια μέ γρήγορα ὁλοκάθαρα νερά, νά θαύμαζε κι αὐτός τό φτερούγισμα τῶν πουλιῶν, νά χαίρονταν τή ζεστή ἀνάσα τῆς γυναίκας...