Παγκόσμια Ημέρα τής Ποίησης σήμερα. Αν και στα καθ' ημάς (και σ' όλον τον κόσμο), η φετεινή Εαρινή Ισημερία δεν προσφέρεται για μια "ποιητική μετάβαση», στο φως τής Άνοιξης, απ' το πυκνό «σκοτάδι» τού Χειμώνα. Παρ' ότι τώρα είναι που...
Στά νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις... Και... Ὅταν κατέβουμε τή σκάλα, τί θά ποῦμε / στούς ἴσκιους πού θά μᾶς ὑποδεχτοῦνε / αὐστηροί, γνώριμοι, ἀόριστοι φίλοι / μ’ ἕνα χαμόγελο στ’ ἀνύπαρκτά τους χείλη; / Τουλάχιστον δωπέρα εἴμαστε μόνοι... (ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ).
Η ποίηση δεν είναι άσχετη με τις περιστάσεις, έχει πει ο Απολιναίρ. Ο ποιητής είναι κληρωτός τής εποχής του, ο Σεφέρης. Οι ποιητές και (ευρύτερα) οι «κληρωτοί» τών Τεχνών και των Γραμμάτων, που όφειλαν να έχουν ακούσει τή μυστική βοή τῶν πλησιαζόντων γεγονότων, καταγράφονται απόντες στην παρούσα περίσταση...
Διερώτηση, γιά νά μήν κάθομαι ἄεργος / Ποτέ στ' ἀλήθεια δέν τό 'μαθα / τί εἶναι τά ποιήματα / Εἶναι πληγώματα, εἴν' ὁμοιώματα / φενάκη, φρεναπάτη; / Φρενάρισμα ἴσως; Ταραχώδη κύματα; / Εἴν' ἐκδορές, ἁπλά γδαρσίματα; / Εἶναι σκαψίματα; / Εἶναι φάρμακα; Γάζες, ἐπιδέσμοι; / Παρηγόρια ἤ διαλείμματα; / Πολλοί τά βαλσαμώνουν ὡς μηνύματα / Ἐγώ τά λέω ἐνθύμια φρίκης... (ΚΑΡΟΥΖΟΣ).