Πέρασε ένας πλήρης χρόνος διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη σε συνθήκες πανδημίας.
Με την εξέλιξη που είχε και έχει, η πανδημία, παγκοσμίως και με τους παραμορφωτικούς φακούς που μάς έχουν «φορέσει» τά φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ, οι πολίτες δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε τί ακριβώς έχει κάνει η κυβέρνηση, για να αντιμετωπίσει τήν πανδημία. Δηλαδή, τίποτα! Αλλά δεν είναι αυτό θέμα μας...
Ας υποθέσουμε ότι δεν είχε ενσκήψει ο κορονοϊός. Η κυβέρνηση τέτοιες μέρες τού 2020 και μετά την επιτυχή έκβαση τού «πολέμου τού χειμώνα» στον Έβρο, θα είχε προχωρήσει τό «έργο» της με ταχύτατους ρυθμούς και η Ελλάδα θα είχε εισέλθει στην πιο ευτυχή περίοδο τής νεώτερης ιστορίας της...
Θα είχε γίνει όμως έτσι; Βλέποντας κανείς τις σπασπωδικές αντιδράσεις τού κυρίου Μητσοτάκη και τής κυβέρνησής του απέναντι σε δύο κορυφαία ζητήματα ένα χρόνο ύστερα (υπόθεση Λιγνάδη - Μενδώνη, απεργία πείνας τού Δημήτρη Κουφοντίνα), μπορεί να υποθέσει μια αντίθετη εξέλιξη απ' αυτή τής προηγούμενης παραγράφου.
Ότι χωρίς τον κορονοϊό η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα είχε διαλυθεί από νωρίς! Η εκτίμηση αυτή είναι θεμιτή, με την ασφαλή προϋπόθεση ότι χωρίς τον κορονοϊό θα είχε διαπράξει περισσότερα και ασύλληπτα σημεία και τέρατα απ' αυτά που τώρα την έχουν φέρει σ' αυτή τη δύσκολη θέση!
Ας μην απελπιζόμαστε, έχουμε χρόνο, παρ' ότι μπορεί να πληρώσουμε μεγάλο κόστος. Και μια άλλη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τή θητεία της...