Η χθεσινή εμφάνιση τού κυρίου Μητσοτάκη στη Βουλή είναι ευκαιρία να γράψει κανείς πολλά και διάφορα. Αν όσα διαβάσετε παρακάτω τα γράφαμε εμείς θα θεωρούνταν, αν όχι αντιπολιτευτικά και μονομερή, σίγουρα όμως με «αριστερή οπτική»...
Ο πρωθυπουργός πήγε στη Βουλή για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Είχε, για μια ακόμη φορά, την ευκαιρία να αναλάβει τήν πολιτική ευθύνη για την υπόθεση Λιγνάδη, αλλά δεν το έπραξε. Προτίμησε να κρυφτεί πίσω από τη «λανθασμένη επικοινωνιακή διαχείριση τής κυρίας Μενδώνη» (την οποία δεν τολμά να παραιτήσει για ευνόητους λόγους), αλλά και τις αθλιότητες όσον αφορά τά ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, για να δικαιολογήσει τά αδικαιολόγητα. Κουβέντα για την ταμπακιέρα. Για το πώς δηλαδή βρέθηκε ο Λιγνάδης στο Εθνικό Θέατρο και ποιός ευθύνεται για την τοποθέτησή του.
Ως αναμενόμενο, ο στρουθοκαμηλισμός του σφυροκοπήθηκε ανελέητα, τόσο από τη μείζονα όσο και από την ελάσσονα αντιπολίτευση. Με τον κύριο Μητσοτάκη να προσπαθεί να αμυνθεί, ανακοινώνοντας, ως συνήθως, πρωτοβουλίες κατόπιν εορτής. Προφανώς δεν δύναται να αντιληφθεί, ότι ο κυβερνήτης μιας χώρας δεν είναι πυροσβέστης και ο νοών νοείτω.
Σε κάθε περίπτωση, ασχέτως με τη δικαστική εξέλιξη τής υπόθεσης Λιγνάδη, με τους άστοχους πρωθυπουργικούς χειρισμούς τόσο η κυβέρνηση όσο και η Νέα Δημοκρατία δεν θα καταφέρουν να απαλλαγούν από το στίγμα τής συγκάλυψής της. Κοινώς, σύσσωμη η κοινωνία δεν πρόκειται να δώσει συγχωροχάρτι για τα στραβά μάτια σε παιδεραστές. Είναι τόσο απλό.
Ενδεχομένως ο πρωθυπουργός να πιστεύει ότι οι γκαιμπελίσκοι δημοσιογράφοι που προσπαθούν νυχθημερόν να βγάλουν τόν λαό τυφλό, στο τέλος θα τον σώσουν. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα. Ας παραδειγματιστεί από την έκβαση που είχαν ανάλογες πρακτικές κατά το παρελθόν μπας και τις εγκαταλείψει. Αλλά θα μας πείτε, όταν δεν μπορείς να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας, είσαι αναγκασμένος να πορεύεσαι αγκαλιά με την προπαγάνδα και τη διαστρέβλωση τής πραγματικότητας. Μέχρι να οδηγηθείς σε πλήρες αδιέξοδο, με την πολιτική απαξίωση να αποτελεί τη μοναδική σου σύμμαχο.
Κακά τα ψέματα, η υπόθεση Λιγνάδη ήταν η ταφόπλακα που συνέτριψε τό προφίλ τού δήθεν μεγάλου τιμονιέρη, το οποίο πάσχιζαν να φιλοτεχνήσουν ιδροκοπώντας αυλοκόλακες και καλολαδωμένοι παπαγάλοι, από τότε που ο Μητσοτάκης ανέλαβε τά ηνία της χώρας και άρχισε τις κυβιστήσεις. Και πανικόβλητοι πλέον, επειδή ο μύθος κατέρρευσε, αμφότεροι, προσπαθούν απεγνωσμένα να τόν διασώσουν.
Αν η υπόθεση Λιγνάδη ήταν η μοναδική κυβερνητική αμαρτία, πιθανότατα να τόν διέσωζαν. Όμως είναι πολλές. Ακόμη και αν φίμωναν κάθε αντιπολιτευτική φωνή, δεν θα πετύχαιναν τά επιθυμητά αποτελέσματα. Θα το διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι, όταν κάποια στιγμή καταργηθεί η βολική καραντίνα που συνεχώς παρατείνεται. Με τον λαό να ξεχύνεται στους δρόμους καταδικάζοντάς τους...