Επιτέλους, πρέπει να καταλάβουμε πως πολιτισμό δεν παράγουν μόνο οι χριστιανοί, και δη οι εξ αυτών ορθόδοξοι. Επιτέλους, πρέπει να αναγνωρίσουμε τα χρέη μας στον σπουδαίο αραβικό πολιτισμό, που τον πετάξαμε στο περιθώριο, μόνο και μόνο γιατί οι Άραβες είναι μουσουλμάνοι. Άλλωστε, ο αραβικός πολιτισμός είναι κι αυτός ευρωπαϊκός. Η αραβική Ισπανία το κραυγάζει.
Γιατί δεν ακούμε την εκκωφαντική φωνή που βγάζουν οι πέτρες της Αλάμπρα και του Αλκαζάρ; Μα, διότι βουλώσαμε τ’ αυτιά με το κερί που κλέψαμε από το παγκάρι του ορθόδοξου ναού της ενορίας μας.
Άραμπ στα παλιά αραβικά σημαίνει δύση. Έτσι ονόμασαν οι Χαλδαίοι τους λαούς που κατοικούσαν στα δυτικά τους, προς τη μεριά της Ευρώπης. Στα εβραϊκά άραπ σημαίνει σκοτάδι. Από το άραμπ και το άραπ κατάγεται και η λέξη Έραπ, όπως λένε οι Άραβες την Ευρώπη, τη δική μας Εσπερία, που είναι λέξη σημιτικής καταγωγής. Συνεπώς, αράπης σημαίνει δυτικός, ο προς τη μεριά της δύσης κατοικών, ο Ευρωπαίος, αν πάρουμε υπόψη τη γεωγραφική του σχέση με τον μεσανατολίτη.
Οι Κινέζοι λένε πως ο πολιτισμός ακολουθεί την πορεία του ήλιου, κινείται από την Ανατολή προς τη Δύση.
Στη μέση αυτής της πορείας, στην Ελλάδα, ο πολιτισμός στάθηκε για να ξαποστάσει και να τελειοποιηθεί. Αλλά κάποτε μας εγκατέλειψε, γιατί έπρεπε να συνεχίσει την πορεία του προς τη Δύση. Κι εδώ απόμεινε μόνο το εβραϊκό άραπ, τουτέστιν το σκότος, το έρεβος, για να το πούμε ελληνικά.
Θα βρεθεί άραγε κανένας καινούργιος σοφός σαν τον μουσουλμάνο άραβα Αβερρόη (Σημ. ΤΡ. Στον Αβερρόη οφείλουμε ...τη γνωριμία μας με τον Αριστοτέλη), για να κάνει να ανατείλει και πάλι ο ήλιος του προγονικού πολιτισμού στη σημερινή ορθόδοξη Ελλάδα;